اما آنچه گفته : حال أو مثل حال حضرت أمير المؤمنين [ ( عليه السلام ) ] است قدم به قدم . . . إلى قوله : حال أقارب وبنى أعمام حضرت أمير [ ( عليه السلام ) ] هم همين بود . جوابش به دو وجه است : أول : آنكه حضرت أمير المؤمنين ( عليه السلام ) هيچ كس را كه در حال توليت فسق أو ظاهر باشد ، والى مسلمانان نكرد ، بلكه هر كسى را كه توليت مسلمين داد ، در حال توليت در أرباب صلاح وسداد معدود بود ، وظهور فسق بعد از آن مانع از توليت نمىتواند شد ; چنانچه حضرت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) همين وليد بن عقبه را ولايت صدقه بنى المصطلق داده بود ، هرگاه كه بر آنها دروغ بست وافترا پرداخت ، آن حضرت أو را از ولايت عزل نمود ; وبر همين سنت آن حضرت ، أمير المؤمنين ( عليه السلام ) عمل نمود ، أول هر كسى را كه به ظاهر صلاحيت توليت داشت ، أو را والى مسلمانان ساخت ، بعد از آن از هر كسى كه خيانت به ظهور پيوست أو را فوراً عزل فرمود ، چنانچه عبارت نامه‌هاى آن حضرت - كه مخاطب از “ نهج البلاغة “ نقل نموده - به صراحت تمام بر اين معنا دلالت مىكند . ولى الله پدر مخاطب در كتاب “ إزالة الخفا “ در حديث طويلى از أبو عمر ابن عبد البر نقل كرده كه راوي در أوصاف حضرت أمير المؤمنين علي بن أبي طالب ( عليه السلام ) گفت : ولا يخصّ بالولايات إلاّ أهل الديانات والأمانات ، وإذا بلغته